บทที่ 80 โง่ขนาดนี้ได้ยังไงวะ!

"พ่อ!!!"

เหมันต์รีบประคองร่างของพ่อขึ้นมา มือของเขาเปื้อนไปด้วยเลือด

ดวงตาของพ่อจ้องมองเขา ก่อนที่เสียงสุดท้ายจะหลุดออกมา

"หนีไป…เหมันต์…"

เสียงขาดหายไปกลางคัน ก่อนที่ดวงตาของพ่อจะปิดลงตลอดกาล

"ฮึก... ฮืออออออออ!!!"

เหมันต์กอดร่างไร้วิญญาณของพ่อไว้แน่น เขาร้องไห้หนักจนแทบหายใจไม่ออก

แต่ฝันร้ายของเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ